Ik werd vannacht wakker en dacht: heb ik m’n medicijnen nu ingenomen voordat ik ging slapen? Ik dacht van niet en nam m’n medicijnen, maar had vrijwel meteen twijfel. Het leek zo kort geleden dat ik ze had ingenomen. Had ik ze nu dubbel ingenomen? En ja hoor, een uurtje later begon het volle gevoel in m’n hoofd en het angstgevoel dat ik altijd kreeg als mijn medicijnen weer eens verhoogd werden. Rund dat ik ben. Nou ja, dan hoop ik dat het toch een positief effect gaat hebben op de dag. De dag begon goed, met een overvrolijke stemming. Totdat ik ging douchen. Het water op m’n hoofd was niet prettig, en ik kreeg een ontzettend heethoofd. Ik heb vaak veel sensorische ongemakken tijdens en na het douchen. En ik was al te laat. Want ik zou bij m’n ouders Pasen gaan vieren met een paaslunch. Snel snel snel maakte ik mezelf klaar en met m’n heethoofd met natte haren reed ik op de fiets naar m’n ouders. Daar was de familie er al. De sfeer zat er meteen goed in. Maar niet heus. Ik wenste dat ik thuis was dus ik hield me heel rustig. De lunch was goed verzorgd door mijn moeder en we hebben lekker gegeten. De rest van de middag was een beetje saai. Ik voelde me er maar een beetje bijhangen, constant willen praten, maar het niet doen, omdat niemand enige opening geeft. Het leek echt alsof niemand er op dat moment graag was, en dat iedereen maar toneel aan het spelen was. De vrouw van mijn broer sloot zich af voor contact met haar neus in een boekje. De twee nichtjes nemen dat gedrag van hun moeder over en onttrokken zich regelmatig ook aan het contact. Tenzij mijn zus enthousiast spelletjes met ze speelt, waarbij de oudste meid altijd antwoord geeft voor de jongste meid en haar het kaas van haar brood eet. De gene die spelletjes aan het spelen zijn zijn dan onaanspreekbaar en reageren niet meer op vragen. Iedereen negeert elkaar. En mijn moeder ondertussen maar rennen om voor iedereen te zorgen. Mijn neefje wil alles controleren, maar in plaats van dat mijn broer en z’n vrouw er bovenop gaan zitten (wat de behandeling is die nodig is bij die kleine controleurs), laten ze alles toe en proberen ze hem op alle mogelijke manieren rustig te krijgen, door vooral heel lief te doen, waarmee ze mij het bloed onder de nagels vandaan halen. Vooral de vrouw van mijn broer denkt dat ze altijd compassie moet tonen, terwijl je er gewoon kort op moet gaan zitten, dan leert ie het vanzelf dat hij niet de baas is. Pas als ze zich gedragen, kun je lief zijn, niet wanneer ze zich niet gedragen, en constant hun wil willen opleggen. Mijn vader had ook niemand om tegenaan te praten, hij probeert iedereen enthousiast te maken voor een grote kraan die in de buurt staat (vooral mijn neefje) maar niemand is geinteresseerd, en verder zit hij de hele tijd dubbelzinnig te hinten. Echt alles wat ie zegt kun je als je dubbelzinnig denkt, seksueel of monsterlijk opvatten. Leegzuigen, afzuigen, trekken, wit spul, zaad, spuiten, echt alles komt langs, op het gestoorde af. Nu zul je misschien denken dat dat mijn dirty mind is, maar de manier waarop hij het steeds zegt, zorgt ervoor dat je het dubbelzinnig interpreteert. En ik denk iedere keer maar weer: hij lift mee op die Antichristus-frequentie en hij is zelf onschuldig, denkt er niet bij na, en het is God of eigenlijk de Antichristus die mijn angst voor monsters, of mijn angst voor allerlei seksuele identiteiten probeert te spiegelen en te triggeren. Toen mijn broer, z’n vrouw, en de drie kinderen uiteindelijk weg waren, kon ik eindelijk wat ontspannen, want de passief-agressieve sfeer was toen meteen weg. Het was op dat moment verder nog wel gezellig. Maar toen kwam mijn vader naast mij zitten, veel te dichtbij, en hij praat dan echt vol in je gezicht. Dus dan word ik degene die passief-agressief is. Hij plakt zich dan aan je vast, en laat niet meer los. De hintende dubbelzinnige opmerkingen namen toe, en ik ging zelfs meedoen. Ik lach me suf. Want mijn vader heeft het vast niet door dat hij dat doet, denk ik dan. Hij is onschuldig, en dan kan ik het ook beter in perspectief zien. Mijn vader zette toen atletiekfragmenten op van Sifan Hassan en Femke Bol enzo. En ik viel ondertussen zowat in slaap, totdat ik wakker werd en hem hoorde sidderen als een serpent. Ik schonk er geen aandacht aan en ik had m’n ogen niet op hem gericht, maar ik hoorde het duidelijk. En even later deed hij het nog een keer, een bizar geluid, alsof er een beest naast je zit, dat je bang probeert te maken. Ik schonk er wederom geen aandacht aan, waarop hij met z’n handen aan m’n hoofd kwam, wat ik afweerde en toen ben ik, ondertussen helemaal in m’n schulp gekeerd, en zeer voorzichtig, naar huis gegaan. Mijn moeder vroeg toen of ik morgen een paaskrans kwam eten, die ik haar had gegeven, een duidelijke uitnodiging, en ik zei met m’n stomme kop: ja hoor, is goed. Dus nu ga ik zeker te weten die uitnodiging afzeggen, want ik vertrouw ze ineens voor geen cent meer. En ik heb genoeg van de toneelstukjes. Zou David Icke dan toch gelijk hebben? Dat het shapeshifters zijn?! Ik hoor het gesidder nog, het was bizar, en een duidelijke waarschuwing. Volgens mij kunnen ze iedere vorm aannemen, en kunnen ze precies spiegelen wat jou bang maakt. Op YouTube komen ondertussen constant video’s voorbij die zeggen: “je hebt het Sofia-stadium bereikt. Nu rest alleen nog het loslaten. Je moet het verhaal dat je vertelt over jezelf loslaten en je alleen nog overgeven.” Maar ik zou niet weten hoe ik dat zou moeten doen. Je kunt alleen jezelf overgeven als je niet bang bent voor de overspoeling. Als je te vroeg in je leven overspoeld bent met agressie en afkeuring, dan zul je altijd trachten de controle te bewaren en staat loslaten gelijk aan je zelfvertrouwen onderuit halen, en dat ga ik never nooit niet meer doen. Laatst zag ik ook een overgenomen gereformeerd muziekmaatje van vroeger lezingen houden over ‘totale overgave aan God’ enzo, wat naar mijn idee de snelste manier is om overgenomen te worden. Bekijk het effe! Enge mensen zijn het allemaal, en ik wil met geen van allen wat te maken hebben. Ze hebben iedereen gepakt om mij heen. Wat een rare wereld is dit zeg. Absoluut totaal anders dan hoe mensen denken dat het is. Al denk ik niet dat er nog veel bezielde mensen over zijn.
Dit betekent ook dat ik eens weer denk aan die twijfels die ik had, toen ik een man zag lopen tijdens een scooterritje. Ik reed hem voorbij en toen hoorde ik hem mijn naam roepen, waarop ik omdraaide en ineens zag dat het mijn vader was. Huh, ik weet zeker dat hij er zo niet uitzag toen ik hem eerder zag en voorbij reed. Een bizarre ervaring, die ik niet wilde delen, omdat ik dacht dat het misschien een vergissing was, en ik mensen niet onnodig bang wilde maken. Maar wellicht liep hij daar met als vorm iemand anders en veranderde hij toen hij mij zag in m’n vader. Dat zou betekenen dat de mensen die overgenomen worden allemaal in verbinding met elkaar staan en elkaars vormen en persoonlijkheden kunnen aannemen, mocht het nodig zijn. Ik had nog zo’n ervaring toen ik een man tegenkwam op de galerij, die met een sleutel bij m’n overgenomen buurman naar binnen ging. Mijn buurman verklaarde later dat dat z’n broer was, maar volgens mij was hij het gewoon zelf, maar dan in een andere gedaante. Dezelfde vreemde twijfel had ik toen. Maar grote kans dus dat ze elkaars vormen aan kunnen nemen. Bizar!
Nog een voorbeeld van iets waardoor ik al twijfels had, was de mail die ik kreeg van iemand die mij video-opnames van vliegtuigjes liet zien, die rare vormen hadden. Stukken missend, extra stukken erop die niet bij een vliegtuig horen. En daarbij werd verteld dat deze vliegtuigjes entiteiten waren (Djinns), die je energie van ver kunnen scannen. Dat heb ik natuurlijk ook meegemaakt met de periode van gangstalking. Dat iedere keer vliegtuigjes boven mijn huis vlogen als ik weer een pittig artikel had gepost. Het gebeurt nog steeds, als ze benieuwd zijn. Ook andere mensen op YouTube leggen deze vorm van stalking bloot. Het bekendste voorbeeld is wel Richard Bruce, die ook al lang overgenomen is. Die steeds LAPD helicopters ziet die hem volgen en recht over hem heen vliegen. En ze kunnen gigantisch snel ineens verschijnen als ie iets verkeerd zegt. Wat het een stuk geloofwaardiger maakt dat het entiteiten zijn die je in de gaten houden. Sowieso weten ze op ieder moment van de dag waar ik ben, wat ik doe, en krijg je vaak live commentaar via andere mensen, buiten of in de media. Ik heb het altijd bizar gevonden, hoe het allemaal werkt.
En dan zijn er nog tig filmpjes over vreemde verschijnselen, zoals de Pfizer CEO, die met z’n nek wel hele vreemde dingen doet. De officiële nieuwskanalen hebben deze beelden uitgezonden, en hij doet het bij elk van z’n optredens. Het gedrag doet denken aan kikkers. Soms denk ik dat dit er gewoon in gemonteerd wordt, om mensen bang te maken, maar de getuigenverslagen lijken zich toch op te stapelen. En verder hebben we natuurlijk de liquid crystal polarization, waarover ik heb geschreven in mijn artikelen: Enkele manieren om ze te herkennen, Grappenmakers of monsters? en Wat dingen die me opvielen de afgelopen tijd. Hier nog een paar voorbeelden, waar duidelijk dit effect te zien is op mensen: Video 1 en Video 2
Daarnet belde ik mijn moeder, om af te zeggen voor het eten. Ik kreeg me toch een partij nepcompassie over me heen en ze begon natuurlijk ook weer te huilen toen ik zei dat ik geen contact wil. Maar het deed me allemaal niet veel. Ik dacht: ja hoor, daar komt de hele trukendoos weer. Het is niet eens geloofwaardig. Ik kan het prima van een afstandje bekijken en weet dat ik bij mezelf moet blijven en mezelf trouw moet blijven. Ik heb het me niet verbeeld wat gebeurde, gisteren op Pasen. En ik heb het bij het juiste eind door ze niet te vertrouwen!
Dat betekent dat er waarschijnlijk geen essentie van de originele persoon meer in de huidige personen zit. Alleen een soort corrupte kopie. Logisch dus dat overgenomen mensen, door sommige mensen kloons worden genoemd. Dat betekent ook dat mijn familie, vrienden en bekenden allemaal zijn overleden en hoe dat gedaan is, wil ik niet weten. Het zijn wel grote jongens he, die shapeshifters! Ik hoop dat ik mijn familie nog kan ontmoeten aan de andere kant, als ik zelf gepakt wordt. Volgens Tijn Touber in de video uit het vorige artikel, word je met liefde omarmd als je de witte vlag zwaait. Dodelijke liefde waarschijnlijk. We zullen zien of dat me lukt. Tis jammer dat ik een kwetsbare plek heb en ze daar precies in kunnen gaan zitten. Dat is wel de grootste veroordeling ooit. En dat terwijl ik dat niet zo gewild had. Dat is het verderfelijke aan het geheel. En datzelfde geldt wellicht voor al die andere mensen ook. Zoals ik al zei: het zijn ‘grote’ jongens! Als iemand ze precies ziet zoals ze zijn, dan raken ze beledigd want ze willen er vooral niet ingewreven worden hoe ze zijn, al is het de waarheid! Monsters die liefde willen. Ik heb het altijd iets aparts gevonden. Zelf kunnen ze zich monsterlijk tonen, maar owee als jij monsterlijk naar hen bent. Dan doen ze je pijn. Ben benieuwd of er nog een groter monster dan deze monsters is: Sorath de Zonnendemoon misschien. Die doet ze vast ook om de haverklap pijn, waardoor ze zo geworden zijn. Het is onterecht, en een corruptie van deze wereld. Het zou niet nodig moeten zijn om zoveel pijn te ervaren om jezelf te ontwikkelen. Dat opent de deur voor zoveel problemen. Volgens sommigen ben je zelf de schepper van je eigen wereld. Dus is het allemaal je eigen creatie. Maar dit is een leugen. Want als je dan weer een trigger krijgt, die je totaal andere dingen laat denken, dan vraag je je ook af: wie heeft dit in gang gezet? Ikzelf? Door het plaatsen van artikelen? Nee, je mond houden terwijl je eigenlijk zoveel te zeggen hebt, en niemand ooit naar je luistert; dat is een lekker gevoel. Pijn, pijn, alleen maar pijn. De valuta van deze werkelijkheid. Nee, de werkelijkheid is een co-creatie van ons allemaal. En dat betekent dat sommige mensen het goed voor anderen kunnen verpesten. Maar ik weiger om deze shapeshifters als pure monsters te zien! Ze houden altijd rekening met wat je aankan op dat moment, en het is duidelijk dat het altijd om een ontwikkeling na te streven is bij je. En nu willen ze dat ik loslaat, dus moeten ze me blijkbaar gaan overweldigen. Dan kan ik alleen maar in m’n schulp kruipen, want mijn vermogen om ze de waarheid te zeggen verdwijnt dan. Het doet me veel verdriet!
