Het is weer een hele tijd geleden dat ik iets heb gepost. Op het moment, gaat het weer niet helemaal lekker. Alsof oude dingen weer terugkomen. Bij het werken naar herstel, denk je soms dat je van dingen af bent, en dan komen ze toch weer terug. En door het te doorleven, reken je er toch langzaamaan mee af.
Ik was de hele week niet vooruit te branden! Was helemaal lamgeslagen! En had amper de energie om adem te halen. Ik was in m’n bed gaan liggen, en daar zou ik voorlopig niet uitkomen. Als ik op deze momenten toch gedwongen word om in beweging te komen, komt er vaak veel verdriet vrij. Oude dingen komen dan terug. Dingen waar ik dacht al lang mee af gerekend te hebben.
Ik voel me nu weer in een hele kleine gevangenis geduwd. Constant het gevoel dat ik me niet los van m’n zus mag ontwikkelen. Dat alle geluk dat ik op m’n pad zou tegenkomen ook voor haar moet gelden. Dat als ik iets overwin, dat dat ook voor haar moet gelden. En dat ik het liefst alle toekomstig lijden op m’n schouders wil nemen voor ons allebei. Het is heel benauwend. Maar zo zit dat in m’n hoofd. Zelfs al word ik me bewust dat we twee aparte personen zijn, en dat zij haar eigen keuzes maakt, heb ik toch altijd dat gevoel dat ik voor haar verantwoordelijk ben. En we het samen moeten zien te rooien, iets wat een ontzettend hardnekkig overblijfsel van uit mijn verleden is. Ik heb ontzettende moeite met dat dingen veranderen, en dat dingen vergankelijk zijn, want het liefst zou ik in een wereld wonen waar alles goed is, harmonieus, en waar niks verandert of ooit ophoudt, maar dat is helaas niet reël in deze wereld.
Om iemand los te kunnen laten, moeten zowel positieve als negatieve gevoelens er mogen zijn naar die persoon. Op de negatieve gevoelens ligt helaas veel schuldgevoel bij mij, of omdat ik bang ben dat anderen instorten, of omdat ik bang ben dat anderen mij kapot maken, als ik die negatieve gevoelens toon. In je ontwikkeling werk je altijd naar liefde toe, maar dat voelt voor mij dus erg benauwend. Dus verzet je je daartegen, met als gevolg dat óf anderen kapot gaan of jijzelf. En we hebben allemaal kunnen zien, hoe ik kapot ben gegaan. Dat beschrijf ik ten slotte uitvoerig op deze site.
Vannacht viel ik op de bank in slaap en had ik een droom. Ik was in een benauwde staat beland, waarin ik figuurlijk al op de grond lag voordat iemand me aanviel. En toen maakte mijn vader een keiharde opmerking naar mij. Vanuit die gevloerde staat zoiets ontvangen was ongelooflijk naar, en vanuit een impuls kwam ik overeind en sloeg ik m’n vader met gebalde vuist keihard in z’n gezicht!!! Ik zag z’n ogen toen ik het deed! Mijn leven stopte. En ik werd me bewust van het feit dat we op een set waren, een soort Trueman-show-achtige setting, en dat ik iets gedaan had wat ik nooit had mogen doen. En dat dat tot m’n dood had geleid. Mijn vader hield me vast ondertussen en stelde me gerust. Alsof hij op de hoogte was van deze Trueman-show. Hij stelde me gerust dat alles teruggedraaid zou worden. Ik zou opnieuw ingevoegd worden in de dagelijke realiteit op het moment dat ik een ongeluk kreeg. Ik zag de straten van een naburige stad. M’n vader stelde me nog steeds gerust, en toen drukte God op ‘play’. Het ongeluk gebeurde niet, maar ik deed in plaats daarvan heel rustig m’n ogen open. Ik was heel kalm. En lag nog steeds op de bank. De droom was levensecht. Ik dacht totaal niet dat het een droom was. Het was absoluut geen lucide droom, maar leek levensecht…
Vandaag ben ik emotioneel. Als ik meer op m’n zus en moeder gericht ben van binnen, dan klik ik op YouTube meer op aantrekkelijke, meestal jonge vrouwen, die zingen of dansen, waar ik gewoonlijk wel blij van word, maar waarvan ik bewust ben dat ze allemaal op een gegeven moment overgenomen zijn. Het herinnert me enerzijds aan al die ervaringen die ik als heteroseksuele jonge man niet heb gehad en niet ten volle heb kunnen beleven door mijn psychische problemen, omdat ik van mijn instincten afgesneden was en confronteert me anderzijds met het feit dat ik deze dames niet kon redden, juist omdat ik afgesneden was van mijn driften, wat ongelooflijk veel pijn doet en heel machteloos voelt. Maar als ik me meer op m’n vader richt van binnen, dan denk ik constant aan het angstige gezicht van m’n vader toen ik hem op z’n gezicht sloeg in m’n droom. Het levert beide verdriet op! En ik ben duidelijk emotioneel, want ik kan geen kant uit. Ik weet dat ik hier even doorheen moet. En dat ik m’n weg wel weer vind. Het is de vorige keer ook gelukt. Want ik maakte me een tijd lang veel zorgen, maar kon dat steeds gemakkelijker van me afzetten. En ik weet dat me dat nu ook weer gaat lukken. Het is een herhaling van zetten. Maar leuk is anders!
