Oké, we zijn een paar dagen verder, en ik ben nog steeds doodsbang! Heb erg veel last van overspoelende angst. Ik denk regelmatig terug aan de ervaring die ik had, dat mijn vader als een slang leek te sidderen (lees mijn vorige artikel Een sidderende Pasen). Maar als ik goed nadenk was ik maar half wakker toen ik het hoorde, en het was een soort niet uit z’n woorden kunnen komen, een soort tongbreker. Ik verstond het niet. En even later nog een soort korte tongbreker. Ik vraag me af waarom ik er zo heftig op reageerde van binnen. Want als ik nu terugdenk, denk ik dat ik het misschien niet goed heb gehoord, ook omdat ik maar half wakker was. Misschien was mijn interpretatie zelfs in me geplant als het ware. Dat hoor je psychotische mensen ook vaak zeggen: dat ze het gevoel hebben dat ze niet over al hun interpretaties de controle hebben, en dat God of duivels het in hen planten. Dat gevoel had ik ook even. Het was echt de bedoeling dat ik zou schrikken! En ik had niet voor niets per ongeluk een dubbele dosis medicijnen ingenomen. Zodat ik ook de mogelijkheid zou hebben om dit shapeshifter stukje voorgoed te overwinnen wellicht. Aan de andere kant geloof ik op sommige momenten echt dat het de waarheid is. Dat al het bewijs er naartoe wijst. En dat triggert ontzettend mijn doodsangst, die ik al heel m’n leven met me meedraag. Maar het gekke is dat ik ondertussen vrolijk doorga met alles. Ik luister leuke muziek. Kijk leuke video’s op YouTube. En heb in feite ontzettend goede zin. Bizar! Misschien komt het door m’n medicijnen. Die hebben altijd al goed dienst gedaan. Maar de angst is van tijd tot tijd enorm.
Misschien was mijn ervaring met mijn vader een straf voor mijn overtreding dat ik had gemasturbeerd een week geleden (zie artikel Lichte aanvallen leiden naar Pasen), waarmee ik al mijn opgebouwde spanning losliet, en mijn gevoel weer verspeelde. Maar het kan ook een straf geweest zijn voor het feit dat ik zei dat ik bereid ben kapot te gaan. Dat leek de logische weg als ik de vrijheid niet meer zou zoeken, maar de meeste tijd heb ik toch veel behoefte aan controle, en ben ik veel te bang om kapot te gaan. Vooral omdat het zo vreselijk wanhopig voelt. Je zou zeggen: wees gewoon roekeloos, zoals bijvoorbeeld al die zelfmoordterroristen, dan is het allemaal in één keer over. Maar op de één of andere manier is dat niet hoe ik wil zijn. Omdat ik toch om mezelf geef. Is dit m’n ego die spreekt. Nee, ik wil goed voor anderen zorgen, maar ik wil ook goed voor mezelf zorgen en kleine stappen tegelijk nemen.
Ik ging er natuurlijk al van uit dat mensen op die Antichristus-frequentie kunnen meeliften. Dan zijn ze marionetten van de Antichristus, die ze alles kan laten doen en precies de juiste triggers voor jou kan verzorgen. Want misschien interpreteer ik triggers verkeerd, maar dat de triggers er überhaupt zijn, is wat het vreemde is. En dan ben ik er niet zo zeker van dat mijn interpretaties verkeerd zijn. We hoeven niet te denken dat het echt shapeshifters zijn die je tegenover je hebt, want als mensen zo gecontroleerd worden, kunnen ze ook heel gek gedrag vertonen wat alleen al de illusie wekt. Dus misschien was het toch een foute interpretatie van me, gevoed door wat er in complotliteratuur geschreven wordt. Bedenk dat er mensen zijn die aliens hebben gezien die mensen eten en met hun proboscis (langwerpig uitsteeksel op het hoofd) via je oog een deel van je hersenen wegzuigen, de zogenaamde Vril parasieten. Het is bizar wat er allemaal verklaard wordt op het internet, en daar moet je sterk voor in je schoenen staan. En voordat je het aan de hele wereld verkondigt als de waarheid, moet je wel verdomd zeker zijn van je zaak, want je kunt mensen er onterecht panisch voor maken. Maar dan kun je wel zeggen: diegene die zeker van hun zaak zijn, worden natuurlijk meteen vermoord. Dus het is sowieso lastig.
Ik had vannacht een droom. Mijn vader en ik deden mee aan een film. We waren figuranten. We zaten in een bus. En er zat een ontzettend aantrekkelijke meid in de bus, met wie ik aan het praten was. Het voelde echt voor mij dat we iets hadden. Dit heb ik al vaker gehad met meiden om me heen in het verleden. Dan voelt het alsof ieder signaal dat ik van haar krijg, een liefdesverklaring is, en werd ik daardoor helemaal hoteldebotel. Het zijn positieve betrekkingswanen. Nu heb ik dit veel minder dan vroeger, maar in die droom had ik dat wel. Op een gegeven moment werden we in die bus waarin we zaten aangevallen. Door wat weet ik niet precies meer. En wij maar figureren. Maar die aantrekkelijke meid sprong op en bleek een of ander automatisch wapen te hebben. En ze verdedige iedereen in de bus. Een heldin. Maar de aanvallers schoten de hele bus verrot met kogels, inclusief m’n pa en mij. Ik had niet zoveel schade, maar m’n pa had allemaal gaten in z’n hals en nek en had vreselijke pijn. Ik schrok me suf. Hier hadden we niet voor getekend. Toen de aanval over was, liep ik naar de aantrekkelijke meid. Ik weet niet meer wat ik zei, maar ze zei zoiets als: “We zullen elkaar niet meer zien hierna. Ik ga weg!” Het was een klap in m’n gezicht want ik dacht echt dat ze gevoelens voor me had, en toen werd ik wakker met een erectie van de opwinding die ik bij haar voelde. LOL.
Jarenlang heb ik van sterke vrouwen gehouden. Vrouwen die mijn boosheid zouden kunnen handlen. Dat was begonnen met mijn therapeut Anke van Brunssum (gefingeerde naam) in de klinische therapie. En heeft zich tot zeer recentelijk doorgezet. Het idee dat je een heldin tegenover je hebt, die het opneemt tegen het kwaad en voor je opkomt, wat een stille wens die ik had vanuit mijn jeugd, waar mijn moeder niet echt voor me op leek te komen en ze niet bestand was tegen mijn woede. Maar ook mijn zus die geslagen werd door mijn vader was een oorzaak van dat stille verlangen. Want als zij zichzelf groot maakte en mijn vader de waarheid zei, was ik tevreden! Ik wilde niets liever dan dat. Nu zag ik in mijn droom, dat die vrouwenfiguur die ik in m’n hoofd had, waar die aantrekkelijke meid me aan deed denken, me keihard liet vallen en daarbij mijn vader beschadigd raakte, met al die gaten in z’n nek/hals. Het voelde alsof dit duidelijk weer onderdeel was van de behandeling die ik kreeg, zodat ik me meer op mannen zou gaan richten. En dat verlangen naar een heldin los zou laten. Want wat heb je aan een vrouw waarvan het fantasiebeeld dat je hebt je wel heel erg opwindt, maar dat meteen verdwijnt als het maar even reëel wordt, en die je daarbij ook nog eens keihard laat vallen. Dan kun je beter maar om een man geven die pijn lijdt en half kapot geschoten is. Iets waar mijn verzorgende kant wellicht uiting in kan vinden.
Maar hier stopte het nog niet, want vandaag gebeurde nog iets: precies toen ik terugkwam van mijn vuilnis wegbrengen vandaag, zag ik mijn buurman voor het gebouw staan. Helemaal bebloed aan z’n gezicht. Hij was z’n evenwicht verloren en keihard op z’n gezicht gevallen. Het bleef maar bloeden, zei hij. Hij wachtte op z’n lift naar de huisartsenpraktijk. Daar zouden ze waarschijnlijk een verband rond z’n gezicht doen. Dus ik dacht: hoe verenig ik die kwade shapeshifter in mijn hoofd met de arme man die hulp behoeft omdat ie een grote wond op z’n gezicht had. Ik dacht serieus even dat hij die wond expres had toegebracht bij zichzelf. Of dat het een soort shapeshiftertruc was. Maar ik kon mezelf toch corrigeren. Hij is geen shapeshifter, en is waarschijnlijk echt gevallen. Dat hij buiten staat, net nadat ik terugkom, is weer die intelligentie van het universum. Want ik moest dit zien. Alles dient een doel, en eenieder kan alle dingen die gebeuren gebruiken voor zijn of haar ontwikkeling.
Ik verzet me erg tegen het feit dat echte mensen beschadigd raken, fysiek of psychisch. Als het dan toch een doel moet dienen voor mijn eigen ontwikkeling, laat het dan in dromen gebeuren. Want ik vind het vreselijk dat anderen beschadigd raken. En dat kan ik echt niet toelaten. Een ongeluk zit in een klein hoekje, maar als dit van boven wordt gecoördineerd, dan verzet ik me daar tegen, of het nu overgenomen mensen zijn of niet, die het meemaken.
Verder lijkt het op sommige momenten dat ik het ga begeven. Dan is alles zo overweldigend, dat ik mezelf enigszins voel wegzakken. Dan word ik misselijk en dan denk ik: laat maar komen, ik ben er klaar voor. Maar altijd neemt het weer af. Want ik denk dat zo de overnames plaatsvinden. Dat je gewoon misselijk wordt en dan binnenstebuiten draait, waardoor je een glow-up of glow-down krijgt, afhankelijk van je staat. Dat laat geen sporen na. Als je bang bent dat je vermoord wordt door monsters, zul je overal monsters zien, en daardoor begeef je het op een gegeven moment. Wat we dus bij psychotische mensen zien. En dat het ook optreedt bij bekende mensen is logisch. Want die hebben zoveel exposure aan afkeuring enzo, dat de druk daarvan hen ook doet begeven. Is puur een beschermingsmechanisme, en een manier om het leven verder te laten gaan, maar dan precies binnenstebuiten. Als je in de originele staat nog geen connectie met de Geest gemaakt hebt (zie hoofdstuk De torus), zal de geëxternaliseerde staat die na de overname ontstaat, meer Antichristus zijn ofwel meer cluster B persoonlijkheidspathologie. Daarom is het zo belangrijk dat mensen niet te heftige dingen meemaken in hun leven, of gewoon heel langzaamaan steeds een stukje verder gaan met wat ze kunnen handlen, zoals bij exposure therapie. Want het niet opgewassen zijn tegen heftige dingen, zorgt dat je in je latere leven vatbaar bent om binnenstebuiten te keren. Voor mij is dit allemaal heel logisch. Het beredeneren hiervan helpt ontzettend tegen de angst, maar maakt de schok als iemand raar gedrag vertoont waar ze zich niet bewust van zijn, helaas niet minder.
