©

2020

Jesse

Musson

Artikel

Dit artikel beschrijft dat een volledig beeld van hoe de hersenen en bewustzijn met elkaar te maken hebben, zowel het materiële als het spirituele meeneemt.
Bewustzijn en de hersenen

Door mijn ervaringen in therapie, waar mijn agressie omhoog gehaald werd in mijn lichaam totdat het een plek innam in mijn hoofd, en later toen ik het weer losliet en het weer in mijn lichaam voelde zakken, wist ik dat de menselijke geest een elektromagnetisch veld was en dat hoe je met je emoties omgaat (wat je leert in de eerste zoveel jaren van je leven door interacties met je familieleden) essentieel is voor hoe je de wereld waarneemt. Toen mijn agressie terug in mijn lichaam zakte, en ik, doordat er nog een onbesproken en over het hoofd gezien trauma zat, onbedoeld wederom de beleving van mijn agressie verloor, had ik een tijd lang last van nogal heftige depersonalisatie (ik was vervreemd van contact) en derealisatie, een verschijnsel waarbij je omgeving niet meer bekend en onwerkelijk aanvoelt. Ik wist precies hoe ik thuis moest komen vanaf de therapie, maar het voelde alsof ik op die plekken nog nooit was geweest. Pas in de loop van de tijd, toen ik wende aan mijn nieuwe toestand, ging mijn omgeving weer als herkenbaar voelen. Maar de diepste herinneringen aan ervaringen uit mijn kindertijd waren in mijn lichaam gezakt, ook de essentiele herinneringen die mijn IK vormden. De agressie zorgde dat ik me mezelf voelde, en de controle ervan en het weer terug laten zakken in mijn lichaam, had niet hoeven betekenen dat ik alle herinneringen uit mijn leven verloor, maar door het trauma dat er nog zat, verdween de beleving en de herkenning hiervan dus toch. Wat me duidelijk werd, was dat de hersenen (en misschien je lichaam) voelsprieten (sleutelgaten) hadden voor herinneringen (sleutels) en dat de kleuring van je emotionele staat er voor zorgt, of je ze herkent als ‘eigen’. Later vond ik in het boek Eindeloos bewustzijn van Pim van Lommel de verstandelijke onderbouwing hiervoor.

Door die ervaringen in therapie wist ik dat de menselijke geest een soort elektromagnetisch veld was, waarin lading (agressie) twee kanten op kon bewegen. Later zag ik dat Dan Winter de mens een faseconjugatief di-electricum noemde. En hij had het ook over dipolen. Ik voelde me zelf ook een dipool, vooral omdat de materiële pool weggedrukt was in mijn onderlichaam en de spirituele pool in mijn hoofd zat. Bij seks hoort die materiële pool naar boven te komen en samen te gaan met de spirituele pool, maar dat was bij mij niet meer mogelijk door het trauma, wat zorgde voor een vervelende impotentie. Toen ik deze impotentie door een aurafoto zichtbaar gemaakt zag worden, werd ik overtuigd van de oprechtheid van de aurafototechniek. De man die dat deed op een paranormaalbeurs, was helderziend en zag precies wat er in mijn elektromagnetische veld gebeurde, als ik in de buurt van mijn toenmalige vriendin kwam, en hij maakte gratis een extra foto van mij met m’n vriendin erbij, waar ik hem nog altijd dankbaar voor ben. Aurafoto’s. Op de linkerfoto, waar ik alleen sta, zie je veel rood in mijn onderlichaam, en de rest is geel, met bovenin een stuk paars. Duidelijk was voor mij dat het rode mijn agressie was, die ik in mijn lichaam had laten zakken. Het gele was waarschijnlijk de angst die deze agressie/seksuele gevoelens eronder hield, en het paarse was het begin van een spiritueel bewustzijn, dat zich in mijn hoofd vormde. Op de rechterfoto, waarop ik met mijn vriendin stond (ik heb haar onherkenbaar gemaakt), was het rode helemaal verdwenen. Mijn deel van de foto was helemaal geel met bovenin paars. Het werd voor mij dus duidelijk dat het een weergave was van de emotionele laag van mijn aura, precies hoe ik in elkaar zit. Zodra mijn vriendin bij mij in de buurt was, werd mijn agressie/seksuele gevoelens zo weggedrukt door de angst die erboven zat, dat dat zorgde voor een impotentie. Dit herken ik en is prima te verklaren met wat ik meegemaakt heb in mijn leven, het te vroeg en structureel meemaken van een vernietigende reactie op mijn boosheid

Het gangbare verhaal over de hersenen en geheugen, is dat herinneringen in de hersenen worden opgeslagen. En dat de inhoud van het bewustzijn tot hersenactiviteit gereduceerd kan worden. In andere woorden: dat de hersenen bewustzijn produceren en dat het niet meer is dan een bijeffect van een verder volledig materialistische werkelijkheid. Echter, één van de eerste boeken van mijn zoektocht naar waarheid was het boek Eindeloos Bewustzijn van cardioloog Pim van Lommel. Een fantastisch boek dat heel mijn kijk op de hersenen en bewustzijn veranderde. In z’n boek beschrijft Van Lommel dat de werkelijkheid niet puur materialistisch is, maar dat er ook een spirituele component is. Dat alle materie als het ware bezield is, een filosofisch panpsychisme. En dat de hersenen geen bewustzijn produceren, maar dat ze bewustzijn faciliteren of verzenden/ontvangen, als een soort radio of TV. Hij onderbouwt z’n verhaal met literatuur uit verschillende vakgebieden, waaronder ook de natuurkunde (kwantumfysica). Je spirituele staat bepaalt of je deze informatie kunt accepteren. Als je het spirituele gedeelte van de werkelijkheid ontkent, dan zul je Van Lommel’s boek nooit accepteren. Maar ik ben er van overtuigd dat het zeer goed bijdraagt aan de vereniging van wetenschap en spiritualiteit, en dat het dus meer verschijnselen bevredigend kan verklaren dan het uitsluitend materialistisch paradigma.

Hersenwetenschappers ondersteunen hun materialistische wereldbeeld vaak met het onderzoek van Libet over de actiepotentiaal die voorafgaat aan de bewuste intentie tot bewegen. Maar dit is ook anders op te vatten: Je moet het zo zien dat het lichaam eigenlijk de plaats is voor het onbewuste. Hierin zitten alle aangeleerde geautomatiseerde reacties. Je kunt met behulp van je verstand en door interacties met je medemens deze onbewuste gevoelens bewust maken. Om met Carl Jung te spreken: “One does not become enlightened by imagining figures of light, but by making the darkness conscious”, dus door je agressie bewust te leren maken, ofwel naar je hoofd te laten rijzen door een constante uitdaging te ondergaan. Zo krijg je een groter zelfinzicht, en word je je bewust wordt van al die geautomatiseerde reacties die in je lichaam zitten. Het bewuste mentale veld kan dus hersenactiviteit rechtstreeks beïnvloeden door dit soort therapieën. Dit geldt ook voor het bewust en uit vrije wil onderdrúkken (of controleren) van emoties. Het wordt door Pim van Lommel genoemd en samengevat als neuroplasticiteit en is een belangrijk voorbeeld van mind over matter. Toch zijn er ontzettend veel psychologen en psychiaters, die ondanks dat ze heilig in hun vak geloven, en ze weten dat je met het verstand de hersenen kan beïnvloeden, nog steeds het bewustzijn reduceren tot hersenactiviteit. Ik ben ze in ieder geval wel tegengekomen. Een mooi boek voor deze mensen is Bevrijd de psychologie… uit de greep van de hersenmythe van Jan Derksen.

In het boek Consciousness and its place in nature – Does physicalism entail panpsychism? van Galen Strawson wordt beargumenteerd dat als je de werkelijkheid puur fysikalistisch wilt beschrijven, je uitkomt op panpsychisme. En ik ben het hier helemaal mee eens. Want alle eigenschappen van bewustzijn kunnen fysikalistisch beschreven worden, maar dit is maar één bepaald gezichtspunt. Je kunt de zelfde eigenschappen ook puur niet-fysikalistisch beschrijven. Dit is een ander gezichtspunt, maar het gaat over dezelfde realiteit. En als je iets fysikalistisch beschrijft, moet het ook de menselijke geest omvatten, die niet gereduceerd kan worden tot hersenactiviteit. Er is wel een correlatie met hersenactiviteit maar geen causatie. Je moet de twee dingen dus naast elkaar zien. En de geest is dan het elektromagnetische veld, de torus met twee vortexen erin die rond het lichaam hangt en geleid wordt door het water in de cellen, dat zich in een speciale plasmastaat bevindt (lees hiervoor: The Fourth Phase of Water van Gerald Pollack). De vloeistofdynamica beschrijft hoe de torus de enige zelf-organiserende vorm is en hoe de golven door de torus heenstromen. De torus met 2 vortexen erin is in te delen in 4 onderdelen. Dat zijn de 4 esoterische elementen: Aarde, Lucht, Vuur, Water. De bovenste binnenste vortex is Aarde, de onderste binnenste vortex is Lucht, het buitenste bovenste deel is Vuur en het buitenste onderste deel is Water.

De torus met 2 vortexen erin komt zowel op macroniveau voor (in de vorm van het elektromagnetische veld van de aarde) als op microniveau in de kleinste deeltjes, en dus ook in de mens die er precies tussenin zit. Als Russische poppen past dit fractalmatig in elkaar. Dan Winter en Nassim Haramein hebben de antwoorden op de vraag hoe dit allemaal werkt. De torus met twee vortexen erin is geen ding; het is een manier waarop energie stroomt. Ze bestaan uit twee tegengestelde krachten: de comprimerende gravitatiekracht en de expansieve radiatiekracht. Het werk van Walter Russel beschrijft dit ook. Ze zijn rechtstreeks verbonden met de kwade krachten die ik in eerdere artikelen uitvoerig beschreven heb. De expansieve Luciferkracht, en de comprimerende Satankracht. De Cosmic Core site (die ook bij de Links genoemd staat) heeft uitgebreide informatie over hoe deze principes verbonden zijn met (geneste) Platonische lichamen, en esoterische concepten als de Levensbloem en Levensboom en andere Heilige Geometrie.

De kwantumtheorie beschrijft dat deeltjes verstrengeld kunnen zijn als ze in contact zijn geweest met elkaar en dan uit elkaar gaan. Mensen kunnen ook op deze manier verstrengeld zijn in contact. Dat is als ze geen eigen identiteit hebben, of als ze overvloeien in anderen, een toestand die ik ook gekend heb, wat o.a. dus een gevolg was van het tweeling-zijn in combinatie met een ander trauma. Kwantumverschijnselen kunnen enkel maar in gesloten systemen met coherentie optreden, voor zover de mainstream wetenschap weet, en wetenschappers stellen dan ook dat dat bij een mens die toch in wisselwerking staat met de omgeving niet het geval is. Maar de natuur is nog steeds slimmer dan sommige wetenschappers! Lees het boek The Rainbow and the Worm – The Physics of Organisms van Mae-Wan Ho om de kwantumcoherentie in levende systemen te zien, of zoek naar het voorbeeld van voetbalmoleculen (buckyballs), waarin ook kwantumcoherentie is aangetoond, zelfs op hogere temperaturen.

Als je weet hoe je zelf in elkaar zit, kun je parallellen trekken tot de inhoud van je bewustzijn en de verschillende hersengebieden. De diepste delen van het reptielenbrein zijn bijvoorbeeld nodig voor al de automatische functies van je lichaam, maar ook voor de diepste gevoelens van agressie. Het lymbische systeem, staat dan meer voor de emoties. En de neocortex, voor het vermogen om de emoties en agressie te kanaliseren voor het goede. De hele bedoeling van de wereldsamenzwering is om zo goed mogelijk de harmonisatie van deze drie hersenonderdelen te faciliteren, zodat een vierde deel erbovenop kan worden ontwikkeld. Dit is de creatie van de StarHuman, volgens Abraxas van Thuban van het Birth of Gaia forum, over wie ik het al veel vaker gehad heb. Dit is volgens hem de gedragoniseerde Christus-toestand.

Ik hoop dat ik met deze tekst mensen wat inspiratie geef om zelf wat dingen te gaan lezen of bekijken. De realiteit is veel interessanter dan veel mensen denken. De waarheid is ontzettend omvangrijk, en voor mij is het onmogelijk om het allemaal te bevatten soms, of ook maar te vertalen in een coherent verhaal. Dit omdat het soms boven me pet gaat, en ik niet meer zo’n goed voorstellingsvermogen heb. Dus ik kan hier alleen maar een paar kleine invalshoeken opperen, en de rest moeten geïnteresseerden zelf doen. Ik wens iedereen in ieder geval veel plezier daarbij!

gepost op 27 nov 2020
Volg mij:
Scroll Up linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram